Bericht van een fietser. Aad Meurs vertelt.
Bericht van een 'fietser'. Oorspronkelijk stond hier 'buitenstaander', maar dat woord mag ik niet meer gebruiken.
De missie is volbracht. Op maandagmiddag, 2e pinsterdag kwam het voltallige team van de RaboUtrechtrunners gezamenlijk over de streep op de Coolsingel.
De 533 km waren overbrugd. Een jaar na het eerste, toen nog wilde idee om mee te doen aan de Roparun.
Vrolijk, melig, blij, geirriteerd maar bovenal trots. Dat zijn wel de emoties die je ervaart als een groep mensen gezamenlijk een avontuur ondernemen waarbij je op elkaar bent aangewezen, een fysieke inspanning moet leveren en weinig, heel weinig slaapt.
Onderweg naar Parijs werden natuurlijk vele andere teams gespot die ook op weg waren naar de start net buiten Parijs. Er bleken teams met complete touringbussen en omgebouwde vrachtwagens op pad te zijn. Teams die voor de zesde, zevende keer meededen en tijdschema's in gedachte hadden die vele malen sneller was dan die van ons.
Dat geeft je dan even het gevoel een amateurtje te zijn. Totdat we onderweg waren.
Het moet gezegd alles klopte. Overal was aan gedacht en alles liep volgens schema (het team met de minste afwijking tov het opgegeven schema).
Al het materieel was in orde. Een overvloed aan drank en eten. Slaapgelegenheid, verzorging en de juiste spirit. Gedurende het weekend werd er dan ook lustig op los gecomplimenteerd.
Lopers waren onder de indruk van de fietsers/chaufeurs en die waren op hun buurt weer trots op de prestatie van de lopers. En de verzorging was onder de indruk van iedereen en iedereen was onder de indruk van de verzorging. Want wat is het fijn als je na een etappe van een uurtje 5 aankomt op een plek waar je goed en lekker krijgt te eten. Wat koffie kan drinken. Waar je broodjes en de spieren worden gesmeerd. Gewoon een plek waar je bij kan komen.
Fantastisch.
Wat een werk en wat een organisatie is het geweest want je heb zoveel nodig en het mag eigenlijk niks kosten. Het is een prestatie om trots op te zijn.
Hoe was de loop zelf? Eigenlijk een aaneenschakeling van grappige, leuke, mooie momenten die maar heel moeilijk terug te halen zijn want je raakt elk geval voor tijd en plaats kwijt. Je ritme wordt bepaald door het etappeschema.
Ik wil het toch wel proberen:
De aankomst van team A bij het eerste wisselpunt was een mooi moment omdat daarmee de loop voor iedereen was begonnen. Het enthousiasme was groot toen Jacqueline de hoek om kwam om team B op weg te sturen voor hun etappe.
Achteraf bleek dat ook een van de meest soepele teamwissels te zijn.
In alle enthousiasme zijn we ook eens langs een teamwisselpunt gefietst/gelopen. Terwijl het punt toch echt niet te missen was. Toverwoord in zulke gevallen? Het is de vermoeidheid.
Het bericht dat Ivar geblesseerd was geraakt was een domper en dat kort voordat zijn familie klaarstond om hem aan te moedigen was extra zuur. Gelukkig kon hij later alsnog meelopen.
Ook andere knieën en achillespezen begonnen op te spelen. Marthijn beet zich door een pijnlijke knie. Hij bleef erbij lachen want hij wilde er zeker van zijn dat de teamcaptain hem niet van het parcours zou halen. Zijn acteertalent bleek afdoende te zijn.
Een enthousiaste Laura die bij een wissel zo blij was dat de missie weer was volbracht dat ze in de euforie daarvan zichzelf bombardeerde tot de beste navigator van allemaal.
Het zoetgevooisde gezang van Elly die het basiskamp verzorgde van de vrolijke en melodieuze noot. Gevraagd en ongevraagd een poppenkast opvoerde met ovenwanten.
Annelies en Joyce hebben getoond dat vrouwen wel degelijk kunnen autorijden.
Mijn eigen verbazing over het feit dat het zakje met kaneelkussentjes maar niet op leek te raken. Pas toen werd me duidelijk dat deze steeds werden aangevuld in het basiskamp.
Barry die steeds weer de lekkerste maaltijden op tafel toverde. Die als hoofdkapitein natuurlijk ook nog de centrale regie in handen moest houden. Het is hem gelukt.
Wat een prestatie mag heten met een club oververmoeide mensen die maar een ding willen: rusten!.
Tijdens de loop was er natuurlijk de strijd en de lol tijdens de teams die steeds bij elkaar in de buurt bleven. Team 110 bleek tijdens de loop een trouwe bondgenoot.
De passage door Ossendrecht die team B maakte en waar de aanmoedigingen Wilfred haast boven zichzelf deed uitstijgen. Of zoals hij het zelf stelde: daar werd ik even ruiter.
Naar ik begreep had team A een soortgelijke ervaring in Zeele in Belgie.
Jaarlijks de meest gezellige doorkomsten van de Roparun.
Daaf die een passage maakte waarbij hij als een popster werd toegejuicht.
En natuurlijk onze Peter die alles op zijn eigen soms onnavolgbare wijze deed en daarmee zorgde voor de juiste balans en volgens van iedereen het meest heeft genoten.
Het was gewoon ontzettend leuk en iedereen heeft genoten.
Dit was het bericht van een "buitenstaander" die natuurlijk al heel snel één van het Rabo team was geworden. Met trots heb ik het Raboshirt over de finish gedragen.
Op naar een volgende keer?
Adriaan Meurs