RopaRun 2007 door de ogen van Barry Smit, 'chef' verzorging
Vrijdagavond 19:00 uur, vertreklocatie B&A Systems Nieuwegein:
Alle inkopen en bestellingen zijn afgeleverd op onze vertreklocatie. Samen met alle verzorgers bereiden we de rit naar Parijs voor. Lunchpakketen maken, de verzorging voor de eerste etappe in de busjes zetten. Ondertussen wordt de laatste hand gelegd aan onze rijdende massagesalon cq chemisch toilet: de aanhanger van Bert van Iperen. Het massagedeel wordt gescheiden van het toilet door een zeil en een stellingkast waarin een groot deel van de voorraad veilig wordt gestouwd. We gaan op reis en nemen mee... waarschijnlijk veel te veel. Om 21:30 uur houden we het voor gezien. Zelfs het spandoek voor de finish is klaar voor gebruik.
Zaterdagmorgen 10:00 uur, het afscheid van het thuisfront:
Marin en Sander komen me ophalen om gezamenlijk naar Nieuwegein te rijden. Ik zeg m'n gezinnetje gedag, en m'n dochter Valerie blijft maar aan me hangen alsof ik voor maanden weg ga. Heel apart hoor, met zo'n ervaring in het verschiet. Eenmaal in Nieuwegein aangekomen schiet iedereen gelijk in de Roparun modus. Let's go! Alles gecheckt? Ja alles is in orde, we kunnen! Om 11:10 rijden we weg. Op naar Vaucelles, een klein dorp op zo'n 60 km van het vertrekpunt. Onderweg komen we steeds meer deelnemers tegen, duidelijk herkenbaar aan de Roparun stickers. Het wordt vast gezellig! Na wat korte stops komen we rond 16:45 uur aan op plaats van bestemming. Na enig zoekwerk vinden we een prima parkeerplaats voor onze karavaan. De luifel kan uit, de stoelen en tafel op zijn plaats, en de vlam onder de skottelbraai!
Eten, wisselen en zoeken!
Rond 17:30 beginnen we met het bereiden van de eerste maaltijd. Voor 8 personen pasta maken in de skottelbraai van Bert en Joke. Dat gaat erg snel en makkelijk, waardoor de lopers en fietsers ruim op tijd kunnen aanschuiven voor een voedzame pasta. Rond 19:30 uur komen de eerste teams voorbij, en sommige gaan toch erg hard. Eindelijk proeven we de Roparun-sfeer, en iedereen is opgewonden. Zodadelijk mag ook Team B los! Sneller dan verwacht komt het eerste team aan op het basiskamp. Brood staat klaar, en de soep volgt kort daarop. Onze tactiek is gericht op een snelle verplaatsing na het eten, zodat de lopers en fietsers maximaal rust kunnen nemen. Bovendien zijn we daardoor op tijd bij de volgende wisselplaats. Daar aangekomen is het al donker, en dat maakt het vinden van een kampeerplek langs de route niet makkelijk. Uiteindelijk vinden we een prima locatie. Alleen de bewoner nabij onze kampeerplek sputtert nog wat tegen, maar als hij hoort dat we zelfs een eigen wc hebben, is het geen probleem meer. Hij bleek met name bezorgd over het achterlaten van fecaliën rond z'n tuin?!! We zetten snel de tentjes op, en gaan onvermoeibaar verder met het bevoorraden van het rustende team voor de volgende etappe.
Lopen door de nacht.
Om 2:30 staat de volgende wissel gepland. Team A zal door het holst van de nacht lopen. Om 2:00 uur wekken we iedereen, hebben verse koffie en thee, en warmen de soep voor Team B. Ondertussen komen al weer verschillende teams voorbij. Wat een prachtig en bijzonder gezicht, zo'n verlichte stoet van lopers, fietsers en volgauto's. Zoals het nu miezert, zo komen ze druppelsgewijs langs ons basiskamp gegleden. Rond de geplande tijd vertrekt team A de nacht in. Op naar Brancourt le Grand, waar ons volgende basiskamp zal staan. Na een korte maaltijd en een hobbelende rit in de camper vindt Bert een prachtige kampeerplek. Een ruim grasveld langs de weg, waar iedereen ruim kan staan. Tijd voor een kort slaapje. Meer dan 1 uur en 20 minuten, en een opmerking over snurken, wordt het niet.
Inmiddels is het weer licht geworden. Tijd voor de verzorgers om te ontbijten. Eieren met spek! Team B is weer volledig voorzien voor de nieuwe etappe, en Team A wordt ontvangen met pannekoeken en "op een mooie pinksterdag" schallend uit een I-pod. De atleten zijn erg blij ons weer te zien, en zeker met een dergelijk feestmaal! Zo'n nachtelijke etappe hakt er behoorlijk in.
Het 'loopt' voorspoedig, of toch...
Na de pannekoeken op naar het volgende basiskamp. Net voorbij Steunpunt Sophia in Saultain vinden we een geschikte plek. De Roparun gaat tot nu toe voorspoedig, en onze masseur Gerrit heeft nog maar weinig te doen gehad. We liepen steeds een kwartier tot een half uur voor op ons schema, maar dan slaat de man met de hamer toe. Uitgerekend Ivar moet noodgedwongen een etappe laten schieten vanwege een knieblessure, zonder het vooruitzicht op verbetering. Uiteindelijk besluiten we het resterend aantal kilometers te verdelen over de overgebleven lopers. Dat betekent ook het aanpassen van de basiskampen, en een grotere inspanning voor de lopers en fietsers. De ongemakken van de Roparun worden nu echt voelbaar. Niet alleen Ivar, maar ook Daaf, Marthijn, Wil en Jacqueline laten zich graag masseren om de spieren soepel genoeg te houden voor de etappes die nog komen gaan.
België
Inmiddels zetten we voet op belgische bodem. Het volgende wisselpunt is Ghislenghien. We vinden eerst een plekje bij een soort bedrijfslocatie met een mooie parkeerplaats. Van de eigenaar mogen we er staan, maar de huurder van een zaal in het bedrijfje viert een chic feestje, en als twee ongewassen roparun dames gaan vragen of ze even mogen toileteren, reageert het feestvarken non amusé, en zoeken we noodgedwongen ons heil verder op. Bert en Joke vinden in no time een prima alternatief, en de atleten leggen het vermoeide lijf in het zonnetje te rusten. Ik zou dat ook graag doen, maar door de aanpassingen in het routeschema zal team A snel arriveren, en dus moet er gekookt worden. Het is weer tijd voor pasta! Na de voorbereidingen pak ik m'n gitaar en zing ik samen met Gerrit wat liedjes in de zon. Wat een ervaring is dit!
Beproevingen in België:
De wissel in Ghislenghien loopt niet goed. De teams lopen elkaar mis, en uiteindelijk wordt er 4 km later dan gepland gewisseld. Dat is natuurlijk funest voor je moraal. Op het basiskamp merken we er nog weinig van. Vervolgens gaan we rijden naar Mazenzele. Dan slaat ook bij mij de vermoeidheid toe. Navigeren als je kapot zit is geen succes, en zeker niet als je ook nog met een TomTom aan de slag bent. We rijden een aantal keer verkeerd, tot ergernis van de karavaan. uiteindelijk rijden Bert en team A gelukkig goed, en volgen wij niet veel later. We slaan ons kamp op net voorbij Mazenzele. Gelukkig zijn we wel steeds handiger in het opzetten van het kamp. In no time kan iedereen pitten. We geven onze positie door aan team B, en de hele routine gaat weer beginnen. De verwachte wissel is rond 22:00 's avonds, en team A komt te laat op de wisselplaats aan. Edwin loopt op dat moment, en zit er helemaal door. Als je bent ingesteld op lopen tot het wisselpunt, en je ziet je team niet, dan knapt het even. Er worden weinig woorden aan vuil gemaakt. Dit is de Roparun, dit was te verwachten. Dankbaar stort het team zich op de pasta, en daarna rijden we snel verder, want nu wacht team B de nachtelijke etappe. Tijdens de rit valt Daaf broederlijk tegen me aan in slaap in de camper. De loop begint z'n sporen na te laten. Maar er is ook een opsteker: het gaat goed met Ivar! Hij kan voorzichtig weer meedoen.
De voorbereidingen betalen zich uit:
Nu komen we op bekend terrein. Twee weken voor de Roparun hebben de Rabo Utrecht Runners getraind vanaf Kruibeke tot voorbij Antwerpen. Een saai en lastig stuk om te lopen en om te volgen door het busje. De lopers en fietsers gaan in Antwerpen via een tunnel onder de Schelde door, terwijl de bus om moet rijden via de normale wegen. Maar eerst naar de wisselplaats op de parkeerplaats van de Aldi. Team A komt sneller dan verwacht binnen. Niet alleen dankzij Ivar, maar ook dankzij een morele opsteker in het plaatsje Zele. Daar was het gewoon carnaval. Allemaal mensen op straat, muziek en feest! Om toegejuicht te worden door volslagen vreemden blijkt een enorme energie te geven. Team B begint aan zijn nachtetappe door Antwerpen. Waar het tijdens de training faliekant mis ging, loopt nu alles op rolletjes. Team B krijgt in Ossendrecht een vergelijkbare warme douche als Team A in Zele. Wij hebben inmiddels een lange rit achter de rug naar Hoogerheide, en vrijwel het hele team, inclusief verzorgers pakken rond 04:00 uur een kleine anderhalf uur rust. Om 6:00 uur staat team A klaar voor hun laatste etappe. Bij iedereen groeit het besef dat we het gaan halen!
En dan nu de verkeersinformatie:
Vanuit Hoogerheide gaan we naar een boerderij in de buurt van Oude Tonge. Daar slaan we ons laatste basiskamp op. Team B kan zich verheugen in de gastvrijheid van de akkerbouwer. Hij stelt z'n douche beschikbaar, en z'n prachtige gazon om wat tentjes neer te zetten voor de broodnodige rust. De verzorgers ruimen alvast zoveel mogelijk op, om na de finish sneller klaar te zijn. Elly trakteert Daaf op een heuse taaise Uteregse massaasjie, gehuld in wit zustersschort en oranje krullenpruik. Tranen met tuiten hebben we gelachen. De zus van Joke komt ook even kijken. Intussen hebben we ook al veel sms-jes gekregen van collega's die ons via internet volgen. Super, ook dat trekt je er doorheen! Na de wissel is er nog tijd om team B op een kruispunt te zien passeren. Daarna zetten we koers naar Rotterdam, denken we.
Het is half een, tweede pinksterdag, en we komen in de file voor knooppunt Hellegatsplein. Het is helemaal mis. Een gigantische Roparun collone, doorspekt met toeristen verdringen zich voor de kortste route naar Rotterdam. Na ruim een half uur, en daadkrachtig optreden van verkeersleidster Laura valt het besluit. We gaan draaien, en langs Hellevoetsluis naar Rotterdam. Dat is 60 km omrijden, maar dan rijden we tenminste. De stress slaat toe, en de gemoederen lopen op. Iedereen wil finishen op de Coolsingel. Uiteindelijk komen we gelijktijdig aan in Schiedam, vanwaar we met de metro naar de finish gaan. Team B heeft zo lekker gelopen, dat ze al enige tijd in Rotterdam zijn, en warm onderdak hebben gevonden bij de McDonalds..
Finish
Eenmaal uit de metro kom je in een surrealistische omgeving. Als verzorger heb je amper iets van de loop meegekregen, en dan kom je ineens in de drukte terecht. Je valt vanuit de relatieve stilte van het basiskamp ineens in complete drukte en feeststemming. Allerlei teams trekken aan je voorbij, en we wachten tot wij aan mogen sluiten. En dan is het zover. Aangemoedigd door wildvreemden beginnen we gezamenlijk aan de laatste 300 meter. Na de finish wacht champagne. We hebben het geflikt. Door de vermoeidheid dringt het maar langzaam tot me door, maar daarna volgen de emoties. Het is allemaal goed gegaan. Iedereen is gezond over de finish, mission accomplished! Bedankt voor een onvergetelijke ervaring! Volgend jaar weer?